Քնքշանքի չարն է զնգում վայրենի,,,
ՍԵՐ Կատուներն իրար այնպես են լիզում, Քնքշանքի չարն է զնգում վայրենի։ Ապրելու ջանքը չի կորչում իզուր, Մահն է միշտ ծաղկում կյանքի վազերին։ Դարչինի հոտից և համից նշի Կիմանաս ինչպես զատվեց խավարից Լույսը, որ սիրո շերտերով լայնշի Արարում է ցատկ` ի վեր ցավերից։ Եվ դու պտտվող մարմինների հետ Հղկում Ես հոգա անկյունները սուր, Երբ դառնա ողորկ […]





































