Հիսուս Քրիստոսի վերջին խոսքերը
Քրիստոս Սուրբ Մարիամին ասաց. «Ո՛վ կին, ահա՛ քո որդին» և Հովհաննես առաքյալին ասաց. «Ահա՛ քո մայրը» (Հովհ 19.26-27)` Իր մորը հանձնելով Իր աշակերտի խնամակալությանը: Քրիստոս նույնիսկ խաչի վրա եղած ժամանակ չարչարանքների մեջ հիշեց Իր մորը և մտահոգվեց նրանով, սակայն Իր ծնողի համար չիջավ Խաչից: Դրանով Փրկիչը մեզ սովորեցրեց, որ հատկապես կրոնավորները` իրենց վրա խաչ վերցրածները, մարմնական ծնողների համար չհրաժարվեն խաչից՝ իրենց հանձնառությունից, ծառայությունից:
. Քրիստոս Իր տառապանքների մեջ ասաց՝ «ծարավ եմ» (Հովհ 19.28): Սա ցույց է տալիս, որ Քրիստոս իրապես մեծ տանջանք էր կրում և մարմնապես հյուծվել ու ծարավել էր, բայց դա նաև փոխաբերորեն նշանակում էր, որ Փրկիչը ծարավ էր մարդկության համար էլ ավելի տանջվելու:
. Մեծ տառապանքների մեջ Քրիստոս բացականչեց. «Էլի՜, էլի՜ լա՞մա սաբաքթանի` Աստված իմ, Աստված իմ, ինչու՞ թողեցիր Ինձ» (Մատթ. 27.46): Ըստ Սուրբ Եփրեմ Ասորու` չարչարանքների ժամանակ Քրիստոսի աստվածությունը նահանջեց Քրիստոսի մարդկությունից, բայց ոչ այն աստիճան, որ բաժանվի, այլ այդ նահանջելը դրսևորվում էր նրանով, որ այդ ժամանակ աստվածային հզորությունը չէր արտահայտվում։
