2018-ի մայիսի 1-ին շատերը, որ ծափահարում ու աստվածացնում էին այս անծագում, ճանճածածկ թրիքին ու շուրջը հավաքված այդ ճանճերին, հիմա նույն էնտուզիազմով հայոյում են դրանց
Ընկերներս՝ իմ արժանապատիվ, ուժեղ ընկերներս, ծերացան աչքիս առաջ, մի-քիչ էլ գժվեցին, ինձնից երիտասարդ ու մեծ, ամեն մեկս 1000 տարեկանի հոգս ունենք այլևս, մեր երկրի հոգսն է։ -Աստղիկ ջան գրեթե չես քնում, լուսաբացին, ջուր խմելիս մտա ՖԲ , լույսդ վառվում էր. -Հա, Շուշ, Հադրութն էի ազատագրում։ Մի երկու օր առաջ Թալիշը… չեմ կարողանում քնել։ Իմ նախշուն […]





































