Պետրոսը սովորեց, որ Սերը ներում է։ Հուդան չսովորեց ոչինչ
« Վերջին Ընթրիքի ժամանակ Հիսուսը հանդիմանեց – միևնույն խստությամբ և միևնույն խոսքերով – Իր առաքյալներից երկուսին։ Երկուսն էլ հետո գործեցին Հիսուսի կողմից կանխասված ոճիրները։ Հուդա Իսկարիովտացին թաքցրեց իր զգացմունքները և դատապարտեց ինքն իրեն։ Պետրոսն էլ թաքցրեց իր զգացմունքները, երեք անգամ ուրանալուց հետո այն ամենը, ինչին որ հավատացել էր։ Բայց վճռորոշ պահին Պետրոսը հասկացավ Հիսուսի պատգամի ճշմարիտ իմաստն ու նշանակությունը։ Ներում հայցեց և, խոնարհված, քայլեց առաջ։ Պետրոսն էլ կարող էր ընտրել ինքնասպանության լուծումը, մինչդեռ, – կարող ենք պատկերացնել, – որ կանգնել է մյուս առաքյալների դիմաց և ասել է. «Լավ, համաձայն եմ, պատմեցեք իմ սխալներն այնքան ժամանակ, քանի դեռ գոյություն կունենա մարդկությունը։ Բայց թողեք, որ ուղղեմ դրանք»։
Պետրոսը սովորեց, որ Սերը ներում է։ Հուդան չսովորեց ոչինչ »։
Պաուլո Կոելյո, «Մաքթուբի պատմվածքները»
