Գիշերը մեզ հաղորդակցրեց
Մաքրությանը…
Մինչև չեղավ ավելի,
Քան մի
Մարմին
Լքված
Աստղերում…

***
Քամին սողոսկում է.
Վերակենդանանում է խոստումը
Անավարտ…
Ժամերը բառ չունեն…
Ես հանդգնում եմ երևակայել
Քո գաղտնի բառը
Իմի մեջ…
Մեզանից մեկը պետք է հեռանա
Արցունքներ վերադարձնելու…

***
Ես կրում եմ շրշյունը
Մեր սավանի.
Ճմրթված ամպեր են
Ազդրերիս վրա…
Հստակությունը չի ամբողջանում…

ԱՐԱ ԳԵՂԵՑԻԿ

1.
Հավերժ
Մահվան սահմանին…
Ովքեր պիտի լիզեն
Իմ մարմինը
Քո վերքերից…
Կաթող թարախ
Արյան տեսիլքում…

2.
Վերքը վերապրում է
Լեզվի վրա.
Հայոց լեզվի…

ՓՈՔՐ ՄՀԵՐԸ ԱԳՌԱՎԱՔԱՐՈՒՄ

1.
Կույր էր,
Այլևս չէր տեսնում
Սեփական աչքերը…

2.
Սեփական աչքերի մասին հիշողությամբ
Քարայրի պատերին
Տիեզերքին նայող
Հայացք էր նկարում…

ԱՇՈՏ ԳԱԲՐԻԵԼՅԱՆ