Սաստիկ ուրախացել եմ սրտիս հիվանդության վրա, որն անբուժելի է …
Շատ վաղուց է, որ ես մահվան մասին ավելի եմ մտածում, քան՝ կյանքի: Սաստիկ ուրախացել եմ սրտիս հիվանդության վրա, որն անբուժելի է … Ատամ չունեմ բերանումս ու սարքել չեմ տալիս: Ես էվակուացիայի եմ ենթարկում ինքս ինձ: Սրանից մի ամիս առաջ հաստատ որոշել էի մեռնել, երբ Ստալինի մահը եկավ ինձ խանգարեց: Իմ մահն անորոշ ժամանակով հետաձգեցի նրա համար, որ Ստալինը մի փոքր ավելի հեռանա, նոր ես ընկնեմ հավիտենականության ճանապարհը: Շտապ մեռնելիս վախենում եմ նա ոտը կախ ձգի և կամենա ինձ հետ զրույցի բռնվել:
Իսկ ես նրա հետ «չունեմ»:
Ոչինչ, մինչև ես իմ թաղման ծախսը պատրաստեմ, հավանաբար նա իսպառ հեռացած կլինի…
Լեռ Կամսար, «Կարմիր օրեր»
