Շուշիիում 1 ծառ անգամ չտնկած, հանուն Շուշիի 1 կաթիլ քրտինք չթափած թերմածքը, վեր ա կենում հայարարում ա՝ «30 տարի առաջ են հանձնել Շուշին, քանի որ դժգույն էր». Վահրամ Պետրոսյան

«Դժգույն ու դժբախտ» Շուշիի թեման մարսել չի լինում ու ոչ միայն էն պատճառով, որ եթե դավաճան վիժվածքի համար Շուշին «դժգույն» էր, մեր համար՝ հայրենիք: Հայրենիք, որը ինքը հանձնեց:

Մեկ այլ պատճառ էլ կա. դրա լկտիության աստիճանը:

Պատկերացնո՞ւմ եք.

Մարդիկ սեփական կյանքի ու սխրանքի գնով ազատագրել են Շուշին:

30 տարի ավերակներից քաղաք են կառուցել ու զարգացրել: Կառուցել են շենքեր, ճանապարհներ, վանքեր ու դպրոցներ:

Արել են հնարավորը, որ Շուշին մնա կանգուն, ոչ միայն էսթետիկ առումով, այլև անվտանգային, որովհետև Շուշիի բարձունքն ԷՐ, որն ապահովում էր Ստեփանակերտի անվտանգությունը:

Եվ էսքանից հետո Շուշին հանձած, Շուշիիում 1 ծառ անգամ չտնկած, հանուն Շուշիի 1 կաթիլ քրտինք չթափած թերմածքը, վեր ա կենում հայարարում ա՝ «30 տարի առաջ են հանձնել Շուշին, քանի որ դժգույն էր»:

Արգելեք ձեր հոգեկան ալկաշին խոսալ, տիկնայք ու պարոնայք ձերքայլականները: Նա չի տիրապետում իրավիճակին, կտրվել ա իրականությունից: Տիրություն արեք ձեր մեռելին:

Վահրամ Պետրոսյան