Ընտանիքում կարող է լինել մեկը, ով անցանկալի է, չսիրված, լքված, մոռացված

«Ես անձամբ անարժան եմ, բայց պատահեց ինձ մի օր, որ մի փոքրիկ աղջիկ ներս բերեցի փողոցից, և նրա դեմքից նկատեցի, որ նա շատ քաղցած էր։ Աստված գիտի, թե քանի օր նա ոչինչ չէր կերել։ Դրա համար ես նրան մի կտոր հաց տվեցի և աղջնակը սկսեց ուտել շա՜տ փոքր կտորներով։ Ես ասացի նրան. ”Կե՛ր”։ Ես ասացի երեխային. ”Համարձակ կեր այդ հացը։ Ամբողջը կեր”։ Իսկ նա նայեց ինձ և ասաց. ”Ես վախենում եմ վերջացնել այս կտոր հացը, որովհետև երբ այն կվերջանա, ես կրկին սովահար կմնամ”։ Սա իրականություն է։ Թերևս մենք այնքան քաղցած չենք, որ կարողանանք հացի մի ամբողջ կտոր ուտել։ Բայց, դրանով հանդերձ, ընտանիքում կարող է լինել մեկը, ով անցանկալի է, չսիրված, լքված, մոռացված։ Մինչդեռ պետք է լինի սերը։ Սերն ընտանիքում է սկսվում։ Իսկական սերը պետք է որ ցավ պատճառի։ Սա այն է, ինչը որ ես առաջարկում եմ ձեզ. Սիրեցե՛ք միմյանց ձեր ողջ սրտով։ Սիրեցե՛ք միմյանց »։