Ամենահամբերատարը հողն է
Բանաստեղծուհի Վեներա վարդումյանի Facebook-յան անձնական էջում կարդում ենք.
«Ամենահամբերատարը հողն է: Երախտագետը: Ճամփա ես բացում սրտի միջով, թե քայլում ես վրայով, լքում ես, թե մոռանում, քեզ նորից կանչում է, քեզ հիշողը նա է, մայր է: Չի հիշեցնում, որ պարտք ես, թողնում է քո խղճին:
Վերադարձնելու պահը երկարաձգում է, որ չմոռանաս իրեն, խնայում է, որ կարոտես: Պորտալարը չի կտրում, որ զգաս, իրենն ես, իր զավակը, ինչ լեզվով էլ որդիդ ու թոռդ խոսեն: Նրա ամեն փշուրի մեջ հիշողություն ու պատմություն կա: Սեր կա:
Երբ ծառ ես տնկում, նրան ասում ես՝ ես կամ, քոնն եմ, քո որդին եմ.. Ու երբ կրակում են սարի էն կողմից, հողը տեսնում է, որ պաշտպան ունի, մենակ չէ իր ունեցածի ու կորցրածի կողքին…»
Վեներա Վարդումյան` «Երկխոսություն մենության մեջ»:
