Իմ ոսկորները նրանք փշրելիս նախատում էին՝ հապա ու՞ր է քո Աստված
Եղջերվի նման, որ փափագում է ջուրն աղբյուրների, այդպես հոգի՛ս է փափագում Քե՛զ, Տե՛ր: Հզո՛ր, կենդանի՛ Աստծո՛ւդ եմ ծարավ, և ե՞րբ պիտի գամ, որ երևա՛մ Քո երեսի առջև:Գիշեր ու ցերեկ իմ կերակուրը իմ արցո՛ւնքն եղավ, մինչ ասում էին՝ հապա Աստվածդ ո՞ւր է՝ չի՛ գալիս, որ քեզ ազատի՛: Հիշում էի ես և տառապո՛ւմ էր իմ հոգին իմ […]





































