Մի պտղունց խունկ էր……
Ողջ ազգը սգում է, բայց Գյումրիում ցավը խեղդող է: Արդեն հող են լցնում փոքրիկի վրա: Սերյոժա Ավետիսյանը գուցե չխաղար այն բոլոր խաղալիքներով, որոնք նվիրեցին նրան հայերը: Նա պարզապես կարող էր ապրել……
Պարզապես բառերն ավելորդ են: Մահվան վարագույրից այն կողմ՝ արցունքները իզուր են:
Հայաստանը սգում է….
Ճերմակ հագուստով ու փոքրիկ փողկապով փոքրիկը այլևս չի ժպտա:
՛՛Մի պտղունց խունկ էր, երկինք գնաց՛՛՛,-լսեցի մի տարեց կնոջ շուրթերից:
՛՛Աստված ազգիս մխիթարի՛՛,-ասաց տարեց տղամարդը:
Ոչ մեկին հիմա չես մխիթարի……լույսի շող էր Սերյոժան, գնաց…..
Մխիթարության փոխարեն հարկավոր է ապրել…..
Ապրենք ՀԱՅԵՐՈՎ….
