Ծնկի իջնես, ատամներով դրախտիդ դուռը բացես…
Գինին հոսի շրթունքներիդ ու լիզեմ,
Արեւ դառնամ, մերկ մարմինդ ես կիզեմ,
Գլոր-գլոր սուրբ կաթիլը թունդ գինու
Պարանոցովդ իջնի ներքեւ,
թառի կրծքիդ՝ ինչպես բու…
Համբույրներով որսամ բուին,
Ցանկությունից դու մեռնես,
Ծնկի իջնես, ատամներով
Դրախտիդ դուռը բացես…
Հետո նստես տրփանքի ձին,
Ձիավարես խենթորեն
Եվ հողերը ողջ աշխարհի
Մեր գիշերը օրորեն…
Աստվածացած փռվես կրծքիս,
Տռփանքներդ վայելեմ,
Ապա պողպատ իմ գութանով
Խոնավ դաշտերդ վարեմ…
Այսպես գինով ու սանձարձակ
Հարկ կմուծենք գիշերվան,
Որ արեւը դեռ չծագած՝
Աստվածները նստեն լան…
Դավիթ Մշեցի
