«Տալիս են, տրվում են` հոպ, արա …»
Ես հիմա եմ հասկանում դուբայներ, թուրքիաներ, մյուս երկրներ մեկնող, Երևանի մայրուղիներում, զվարճանքի վայրերում կանգնող կարճափեշ, կարմրապռոշ, գունագեղ, կանչող զգեստներ, կալգոտկաներ հագած հին մասնագիտության տեր կանանց…Երբ նրանք սկսում են այդ «գործունեությամբ» զբաղվել և էլ չեն թարգում…Ինչու՞… Որովհետև կարծես հասկանում եմ նաև քաղաքական դաշտում ծլող-չծաղկող, ծլվլացող, խռխռացող, այդ դաշտում սթրված, արևակող անող, իրենց անբարո ու տգեղ մարմինները […]





































