Գիտությունների ազգային ակադեմիայում այսօր վերջին հրաժեշտն են տվել 88 տարեկանում մահացած ականավոր պատմաբան, ակադեմիկոս, պետական մրցանակի դափնեկիր Հրաչիկ Սիմոնյանին: Բացի գիտական գործունեությունից ակադեմիկոս Սիմոնյանը մասնակցել է նաեվ արցախյան շարժմանը:
Ես խնդրեցի Աստծուն պատժել իմ թշնամուն, և Աստված ինձ ասաց. «Ոչ: Նա դատապարտված է դառնալու քո ամենալավ ընկերը»: Ես խնդրեցի Աստծուն նվիրել ինձ համբերություն, և Աստված ինձ ասաց. «Ոչ: Համբերությունը փորձությունների արդյունք է: Այն չեն նվիրում, դրան պետք է սովորել»: Ես խնդրեցի Աստծուն վերցնել իմ հպարտությունը, և Աստված ինձ ասաց. «Ոչ: Հպարտությունը չեն վերցնում: Դրանից […]
Երբ ես դադարեմ սպասել քեզ, սիրել, հուսալ ու հավատալ, կփակեմ պատուհաններս, դռներս ու պարզապես կպառկեմ՝ մահանալու։ Մարինա Ցվետաեւա
Մեզ ճակատագրով վիճակված է հանդիպել կրկին՝ փետրվարյան օրերից մեկում։ Ես խաղադրույք եմ դնում փետրվարի 31-ի վրա։ Ի․ Բրոդսկի
Այսօր հեռուստատեսությամբ, ռադիոյով և նույնիսկ բեմահարթակներից հաճախ կարելի է լսել այնպիսի երգեր, որոնք հնչում են լեզվական բազում թերություններով: Իրար կցմցված բառեր, անորոշ ոճի, խառնուրդային երաժշտություն, թեմայի սյուժեից հեռու տեսահոլովակ, և երգը ունի բոլոր հնարավորությունները գոնե մի քանի շաբաթ լինել «հիթային»: Սակայն դրանցում երբեմն չկան ոչ միայն հանգ պարունակող տներ, չկա ոչ միայն որևէ ոճի պատկանող […]
Պարզապես մենք օտար մարդիկ ենք, որոնք պատահաբար միասին ճանապարհի ինչ-որ հատված են անցել՝ այդպես էլ իրար չհասկանալով։ Էրիխ Մարիա Ռեմարկ
Հունվարի 28-ին Ստոկհոլմի թագավորական զինապալատ-թանգարանում տեղի ունեցավ հայ անվանի մտավորական, գրող, հրապարակախոս Զորի Բալայանի «Հաղթելով մահին» վեպի շվեդերեն հրատարակության շնորհանդեսը` հեղինակի մասնակցությամբ։ Միջոցառմանը ներկա էին Շվեդիայի թագավորական արքունիքի անդամներ, խորհրդարանի պատգամավորներ, Ստոկհոլմում հավատարմագրված դեսպաններ, քաղաքային իշխանությունների ներկայացուցիչներ, կրոնական և մշակութային հաստատությունների ղեկավարներ, մամուլի ներկայացուցիչներ, հայ համայնքի անդամներ։ Բացման խոսքով հանդես եկավ Հայաստանում Շվեդիայի նախկին դեսպան […]
Ժամանակակից բանաստեղծուհի, արձակագիր Վեներա Վարդումյանը Facebook-ի իր էջում ներկայացրել է «Ցավի հետ մենակ» պատմվածքից մի հատված, ինչը ներկայացնում ենք ստորև. «Հողի ամեն փշուր կյանք ունի, ջրի ամեն կաթիլ՝ հիշողություն: Աղբյուրի ջուր խմիր, ակունքից, որ գտնես հողի հիշողությունը, որ չմոռանաս ո՜վ լինելդ: Հիշու՜մ ես՝ հայրդ անտառից վայրի տանձենիներ էր բերել, որ վրան պատվաստ անի: Երեքից միայն մեկն […]
Ժամանակ չկա․ լո՞ւրջ։ Ժամանակ միշտ կա, ցանկություն չկա։ Սերգեյ Եսենին
Ժամանակի հետ մենք նմանվում ենք նրանց, ում հետ շփվում ենք։ Ընտրեք ձեր շրջապատը, որքան էլ մենք բացառիկ լինենք, միեւնույնն է՝ այն ազդում է մեզ վրա։ Ռոբերտ Դե Նիրո
