«Մայրս չիմանա, որ վիրավորվել եմ…». Սևակի վերջին խոսքերը
Քո առաջ պարտք ունեմ Սևակ…
Մի տարի առաջ այս օրը ընդհատվեց երկրային կյանքիդ թելը: Պատերազմին դեմքով էիր նայում ու քո վրա կրում բոլոր փամփուշտները: Թշնամուց չէիր վախենում, ցավից չէիր վախենում, միայն մի բան էր քեզ զգոն պահում.«Մայրս չիմանա, որ վիրավորվել եմ…»:
Մեկ տարի առաջ` Սևակ Խաչատրյանը խառնվեց հերոսների երամին ու գնաց երկնքից հսկելու մեր երկրի սահմանները:
«Ախպորս մասին կարող եմ երկար խոսել, բայց չեմ ուզում, հպարտանում եմ…»,-ասում է Սերգեյ Խաչատրյանը: Ցավը ատամների տակ մռռում է, հոգում վրեժ կա ու եղբոր անավարտ երազը Հայաստան աշխարհի իրական ճակատագիր դարձնելու ցանկություն:
Սևակ Խաչատրյանը ԵՊՀ կիրառական մաթեմատիկայի ֆակուլտետի ուսանող էր:
«Նրա մեջ հայրենասիրությունը այլ կերպ էր արտահայտվում: Ուզում էր բանակ գնալ: Որպես մարզի լավագույն աշակերտ հրավիրվել էր նախագահի նստավայր: Դա 2013 կամ 2014 թվականն է եղել, երբ ես ծառայում էի Հայոց բանակում: Վիգեն Սարգսյանը զրուցել է նրա հետ ու նա հպարտացել է, որ Հայոց բանակում եղբայր ունի»,-ասում է Սերգեյ Խաչատրյանը:
Սևակ Խաչատրյանը սերժանտ էր և ծառայում էր Հադրութում:
«Լեգենդար հրամանատար Արարատ Մելքումյանը գնահատել է Սևակի պատրաստվածությունը: Նա եղել է հրամանատարի կողմից գնահատված զինվորներից մեկը: Եղբայրս իր կենդանության ժամանակ պարգևատրվել է «բանակի գերազանցիկ» շքանշանով»:
«Դիտարկում անելու ժամանակ հարցրել են` Սևակ, ո՞ւր ես նայում: Ձեռքով ցույց է տվել` մեկ րոպե:Հետո կրակոցն է հնչել: Սևակը ասել է` վայ քո արա, ինձ կպավ: Սևակը տեսել է, որ իր մարմնից արյուն է հոսում ու ասել է` հանկարծ մորս չասեք…»,-ցավը պայթում է եղբոր շուրթերին:
Հ.Գ Սևակ Խաչատրյան, եղբայրս, ամիսներ առաջ Արևիկ գյուղում էի, Ձեր գյուղում: Պատահաբար հանդիպեցի քո հայացքին` Արևիկ գյուղի գերեզմանատանը:
Դու խնկաբույր հավատ ես Սևակ ու պատգամ ունես: Մենք էլ քո առաջ պարտք ունեք ու այդ պարտքով դեռ առաջ ենք գնում…
Լուսին Ղազարյան
