Կենացդ, հայ զինվոր /ֆոտո/
«- Զինվո՜ր… զինվոր մեծ բան է, Հարո՛ւթ: Զինվոր մեծ մարդ է: Զինվոր քեռի Մանուկն էր, զինվոր Գևորգ Չաուշն էր, Անդրանիկն էր, զինվոր ֆիդայիներն էին, Հարութ, էն առյուծ տղերքն էին: ամեն մեկ ֆիդայի իր գլխի մազերի համրանքով ասկյար զարկեց, հըմը ֆիդայիներից ո՛չ մեկ, ո՛չ մեկ մարդասպան չէր… Մարդասպան չէր…
Զինվո՜ր… Զինվորի հոգին հարկ է, որ գեղեցիկ էղնի, բարի էղնի, գեղեցիկ ու բարին պաշտպանե: Զինվո՜ր… Զինվորն ասկյար չէ, Հարութ, ասկյար չէ: Տարբերությունը կհասկընա՞ս, ձըգո՛ւկ: Ասկյար մարդասպան է, թալանչի է: Զինվոր մարդ կպաշտպանե…
Կհագնիս զինվորի շոր ու ասկյարների դեմ կկռվիս: Ու քու ձեռքեր թող չդողան, Հարո՛ւթ…
Էրգրի ու հողի կորուստ ծանր կորուստ է, Հարութ, հըմը հողն անմահ է, հողն իր տիրոջ արնակիցն է ու կսպասե, կսպասե, կսպասե…. Հողն անդարձ կորուստ չէ…»,-երթևեկության մեջ գտնվող մեքենայի ետևի դիմապակուն նայելով հիշեցի Մուշեղ Գալշոյանի հերոսի՝ Ձորի Միրոյի խոսքերը: Զինվորը …
