… Քո միակ ու աղոտ հույսը ես եմ մնում
Սիրո խոսք քաղաքին Տարածությունը ամփոփվում է մեր աչքերի մեջ՝ և ժամանակը մեր կենսագրության չափով է դառնում. մինչդեռ ծաղկատերև շղարշների տակ փոթորկվում է մանրամասները անկորագիծ մարմնիդ` որպես չգիտակցված գեղեցկությունը եկող ժամանակի. վերադարձող քաղաք, արևավառ ու թխարյուն մուլատուհի, և քեզ գիտենք մաս-մաս ու ամբողջական մերկություն: Նախ մութուլույս մեր հիշողությունն է քո մեջ, թափառական ու անտանիք գիշերները քնահարամ. […]





































