«Ես բոցվելու եմ՝ լիքը…»
«Ես բոցվելու եմ՝ լիքը: Մինչև Իսպանիան զորք չուղարկի Կատալոնիա: Մինչև չսկսի հրետակոծել Բարսելոնան: Մինչև գազը, լույսն ու ջուրը չանջատեն: Մինչև բոլոր սահմանները չփակեն՝ առաջին հերթին ծովը: Մինչև կատալոնացիքի լավագույնները չզոհվեն Իսպանացիքի հետ պատերազմում՝ երկիրը թողնելով միջակություններին ու կանտուժենի գեներալիտետին: Մինչև ամբողջ աշխարհը ցիրկ չսարքի կոնֆլիկտի կարգավորման գործընթացից: Մինչև կատալոնացիքի դաշնակիցը 25 տարի շարունակ, Իսպանացիքին քսի տալով ու զինելով, իրենց պատանդ չպահի: Մինչև իրենց միակ հուսալի գործընկերը չդառնա Եգիպտոսը: Մինչև Կատալոնիան չդառնա իձիոտների երկիր, ես բոցվելու եմ՝ իմ առհամարանքն արտահայտելով իրենց ցավի ու վշտի հանդեպ: Թող Արցախը ճանաչեն, էդ վախտ կխոսանք… Մինչ էդ, ո՛չ իրենց արցունքներն են ինձ հետաքրքիր, ո՛չ էլ արյունը: Կարան ազգովի կոտորվեն, չեմ էլ թարթի»:
