Հին աշխարհը քանդվում է, նորը դեռ անհայտ է. Դերզյան

Ինչպես որոշվեց, այդպես էլ լինելու է ազդեցության գոտին իր բոլոր սպասումներով հանդերձ: Այլ հարց է, որ այս ընթացքում Հայաստանի իշխանությունը փորձում է ամրացնել իր դիրքերը: Դա անելու են ցանկացած ձևով: Շանտաժից մինչև կեղծիք, բանտարկելուց մինչև հնարավոր սպառնալիքներ:

Որևէ մեկը իրենց չի ասելու չէ, որովհետև իրենց պոնտեցիալ ասողները իրենք դեռ իրենց հարցերը պետք է լուծեն:

Հայաստանում վերջին տարիներին շատ կարծրատիպեր և նարատիվներ են փուչիկի պես պայթել, բայց դրան զուգահեռ ցավոք սրտի շատերի մոտ չի փոխվել հին աշխարհակարգի փլուզման մասին պատկերացումները: Դա արտահայտվում է խոսույթում, պատկերացումներում, պայքարի միջոցով և այլն:

Շատերի համար սա շատ լավ հնարավորություն է պոպուլիզմով հասարակությանը կերակրելու ու խոսքը բնավ միայն իշխանության մասին չէ: Ամեն ինչ պետք է գրագետ մատուցել:

ՌԴ-ի հետ հարաբերություններից մինչև Վաշինգտոն

ԵՄ-ի հետ քննարկումներից մինչև Հայաստանի շուրջ գտնվող պետությունների հետ հարաբերություններ

Մեկը գոռում է, որ հեսա ՌԴ-ն մեզ եսիմ ինչ կանի, մյուսը մտել է Թրամփի հետույքը, էն մեկը ԵՄ-ի աշխարհից է խոսում, որը չկա:

Մեկը ինքնիշխանությունից այնպես է խոսում, որ մտածում ես Նժդեհի ժամանակ ապրեր Սյունիքը ավելի արագ կազատագրեր, էն էլ հետո հիշում ես, որ անգամ փողոցային պայքարի ժամանակ բերետներին մոտիկ վախեցելա կանգնի:

Մեկը խոսում է Նիկոլից ազատվելուց, բայց 2018-ից սկսած հիշում ես, թե էտ չակերտավոր մեկը/շատերը ոնց էին զուտ ուզում տեղավորվել Նիկոլի մոտ: Սոցիալական արդարություն, դատական համակարգ… իրանց մեկ էր, զուտ լափամանը լինի/ դաշտի 90%-ից ավելին դա է (թող ների ավագ ընկերս, ով մի անգամ այս ասածիս համար նախատեց ինձ):

Բայց այստեղ կա իրոք դժվար ընտրություն: Գնալ ողջ դաշտի պոտենցիալ միավորման և այն դեպքում, երբ կան տարբեր ներդրված ուժեր/անձինք  իշխանության կողմից և արտաքին աշխարհի, թե գնալ առանձին ճակատով/ խոսքը կուսակցական շահերի մասին չէ/  և փորձել նման կերպ կոնսենսուս ձևավորել:

Ընտրությունը իրոք բարդ է, երբ հատկապես գիտես շատերի կենսագրությունը: Մեկ Նիկոլի տեղը մեկ այլ Նիկոլ բերելը հաստատ լուծում չէ:

Լուծումը թերևս այն է, որ բոլորը իրենց մեղավորությունը ընդունեն: Բոլորը մեղավոր են: Մեղավորություն ընդունելը չպետք է լինի զուտ պոպուլիստական հայտարարություն, այլ մտքի ու գաղափարի հիմնասյուն:

Քաղաքական ապաշխարությունը առաջին հերթին սեփական անձի նկատմամբ հաջողության գրավականն է: Հակառակ դեպքում ես օրինակ չեմ պատրաստվում մի մեղավորներին փոխել մեկ այլ մեղավորներով, զուտ նրա համար որ գործող մեղավորները ակտուալ են:

Երկիրը պետք է դուրս գա այս շրջափուլից: Եթե դաշտում շարունակվեն մանր մունր խայթողները, մեկին ցեխը կոխեմ, ես լավը երևամ- քաղաքականությունը, ապա որևէ մեկը չի հաջողի, իսկ այդ դեպքում կմնա մեկ ելք՝ ձևավորել բուլդոզերային ճակատ գրեթե բոլորի դեմ:  Այո, խոսքը միայն իշխանություններին չի վերաբերում: Արցախի ու առհասարակ հայրենիքի հաշվին զուտ լայք հավաքողներին, կարիերա անողներին, դրսից փող քերող իբր քաղգործիչ/գործիքներին, կեղծ հույսեր առանց ռացիոնալ մտքի տարածողներին, շատ շատերին..: Հայաստանի ապագան ոչ մեկի աշխատավայրը չի, որ զուտ վրեն փող աշխատեն՝ մեր զոհերը վկա..:

Իհարկե այդ դեպքում դառնալու ես հարձակման թիրախ, բայց հնարավոր է, որ այդտեղ լինի հաջողության բանալին: Երկարամյա կրկեսը հոգնեցրել է, ծաղրածունեը արդեն չեն ծիծաղեցնում, առյուծները և կապիկները կրկնում են նոր գործությունները: Կրկեսը պետք է փակել»: